Cindrel View my profile

[Fic] บังเอิญ [เอก * เบส]

posted on 03 Sep 2013 19:38 by pakbung-41
 
//ปัดกวาดเช็ดถูบล็อก
//หยิบฟิคที่ดองไว้ออกมาแล้ว...
 
แปะ!!
 
 
//วิ่งหนีออกไปย์
ปล.วันดีคืนดีไหงอยากอัพซะงั้น..
 
. . . . . . . .
 
 

 

 "บายเว้ยเอก"

 

 

 "เออๆ แล้วเจอกัน"

 

 

 เจ้าของชื่อโบกมือลาเพื่อนตัวเองหลังคาบเรียนจบลง เมื่อเห็นเพื่อนคนนั้นหายไปจากสายตา มือซ้ายที่ว่างอยู่ก็ย้ายไปขยี้เรือนผมสีน้ำตาล ดวงตาสีแดงเพลิงเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง

 

 

 '...กลับหอเลยดีมั้ยนะ?'

 

 

 วันนี้ที่เขามีเรียนเช้า เพราะงั้นเมื่อถึงเวลาเลิกเรียนก็ถึงเวลาเที่ยงพอดี หนำซ้ำวันนี้ไม่มีงานอะไรต้องเอากลับไปทำ แถมก็ไม่ได้มีจะเทสอะไรในเร็ววัน จึงเกิดปัญหาโลกแตกตามสเสต็ปคือ 'จะทำอะไรต่อดี'

 

 

 ตามปกติแล้วเขาก็กินข้าวเที่ยงเป็นมื้อๆบ้าง ถ้าขี้เกียจต่อคิวซื้อข้าวแกงในโรงอาหารที่มหาลัย หรือแย่งที่นั่งตามร้านอาหารตามสั่งแถวๆนั้น ก็จะเลือกกินขนมจุกจิกไปเรื่อยทั้งวันบ้าง จนโรคกระเพาะเกือบถามหาพอโดนพ่อแม่ว่าก็ไม่เคยเข็ด ก็นะ.. อยู่หอจะทำอะไรก็ตามใจฉันเสียหมด เลยอยู่ในสภาพอย่างที่เห็น

 

 

 'แวะร้านเกมก่อนแล้วกัน' เอกตัดสินใจได้อย่างนั้น

 

 

 

 

 

 โชคดีที่เขาพอจะรู้จักร้านเกมที่เปิดในซอกหลืบของตึกแถวบริเวณรอบรั้วมหาลัย ถึงจะเดินไกลหน่อยแต่คนก็ไม่ค่อยเยอะก็ถือว่าคุ้ม ร้านนี้เขาจึงมาใช้บริการอยู่บ่อยๆ

 

 

 เมื่อมาถึงและได้ที่นั่งแล้ว เขาเลยจัดการเปิดเกมออนไลน์ยอดฮิตที่เป็นที่นิยมเล่นกันอยู่ตอนนี้ซะเลย และเมื่อเชื่อมต่อกับเกมเสร็จ ก็ต้องรอให้ผู้เล่นคนอื่นเข้ามาในห้องเสียก่อน เขามีว่างพอที่จะมองนั่นนี่รอบตัวไปเรื่อย เมื่อหันไปมองโต๊ะข้างๆก็พบว่ามีนิสิตมหาลัยเดียวกันอีกคนมานั่งจุมปุ้กอยู่ ...ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

 

 'หืม? ฮอนซะด้วยยย' ถึงจะคิดแบบนั้นแต่เขาก็แอบดีใจเล็กๆที่มีคนเล่นเกมเดียวกัน

 

 

 เพราะอีกฝ่ายจ้องหน้าจอสวมหูฟังอยู่เลยไม่ทันสังเกตุอะไร และเกมของเอกก็กำลังจะเริ่มแล้ว เขาจึงหันกลับไปสนใจเกมของเขาต่อ

 

 

 'ฮีโร่ตัวไหนดี' เขาลังเลเลือกตัวละคร และเมื่อตัดสินใจได้เลยกดเลือกขาประจำไป

 

 

 

 

 

 [ Game Start ]

 

 

 

 

 

 'ชิบหายละ HP จะหมดแล้ว!'

 

 

 'อ๊ะ!!' เขามองตัวละครอีกฝ่ายที่ประจันหน้ากันอยู่ตอนนี้ แต่ไม่ทันที่เขาจะกดสกิลหรือหนีก็โดนอีกฝ่ายทำดาเมจใส่ซะก่อน

 

 

 "เฮ้ยๆๆ!!" อย่าเพิ่งงงง ให้กูหนีก่อนนนน!!!!

 

 

 [ ตบเกรียนแตกกกก ] ทันที่ที่อวาต้าเขาโดนคิลทั้งๆที่ยังเหวออยู่ ก็มีเสียงอเนาซ์เซอร์ขึ้นมาตามสูตร

 

 

 'wretched hag หรอ Wretched hag... เดี๋ยวคอยดูตากูบ้างละกัน!!'

 

 

 

 

 

 แพ้...

 

 

 ไม่มีทางน่า...

 

 

 หลังจากที่เขาจ้องล้างแค้นตัวเดิม สรุปผลแล้วถึงเขาจะโจมตีได้ขนาดไหน ก็โดนอีกฝ่ายตอกกลับมาจนเขาต้องหนีตายกลับไปหลายครั้ง แถมทีมของเขายังแพ้อีกฝ่ายราบคาบเสียอีก

 

 

 'จะว่าไป ขอดูชื่อหน่อยซิ๊ เผล่อเจอกันครั้งหน้าจะได้ดักคิลไว้เลย'

 

 

 GraymanXIII ...

 

 

 ผู้ชาย? สีเทา? สิบสาม? อะไรของมันวะ???

 

 

 'หืม?' จู่ๆคนที่นั่งข้างๆเขาคนนั้นก็ลุกออกจากโต๊ะไป

 

 

 "จะรีบไปไหนวะ..." ทั้งๆที่มาหลังจากเขาแท้ๆ

 

 

 แว่วเสียงท้องร้อนดังมา

 

 

 'ว่าแต่เขา เราก็ไปหาไรกินดีกว่า'

 

 

 

 

 

 หลังจากได้ได้อุดหนุนสโมกกี้ไบค์ร้อนๆ กับเลย์ถุงใหญ่สองสามถุงมาจากเซเว่นข้างๆหอพัก เขาก็เดินปรี่ขึ้นหอพลางจิ้มไส้กรอกกินอย่างไม่รอช้า

 

 

 "..." และพอขึ้นบันไดมาจนถึงระเบียงทางเดินเขาก็ต้องพบเรื่องประหลาดใจอย่างหนึ่ง

 

 

 "กระต่าย?"

 

 

   ใครเอากระต่ายมาปล่อยทิ้งไว้เนี่ย? เขาล่ะสงสัยจริงๆ ถ้าปล่อยตามสวนมีหญ้าจะไม่สงสัยเลยนะ นี่เล่นปล่อยไว้ตรงนี้นี่จะให้กระต่ายแทะปูนซีเมนต์เล่นรึไงเนี่ย

 

 

 เขาพยามมองหาคนแถวนั้น อย่างน้อยถ้าเกิดว่าไม่ใช่เจ้าของ บางทีถ้าถามดูก็อาจจะรู้เจ้าของของกระต่ายน้อยตัวนี้ก็ได้ (ที่ว่าต้องรอถามคนอื่นเพราะเขาเป็นพวกไม่มีปฏิสัมพันธ์กับคนข้างห้องเท่าไหร่นัก) แต่ดูเหมือนว่าตรงทางเดินของชั้นนี้ จะมีแค่เขากับกระต่ายตัวนี้สองต่อสองเท่านั้น

 

 

 '... อุ้มมาไว้ที่ห้องก่อนแล้วค่อยไปแจ้งเจ้าของหอดีมั้ยเนี่ย'

 

 

 ...เอาวะ

 

 

 

 

 

 เขาไขกุญแจเข้าไปวางของกินไว้บนโต๊ะคอมในห้อง และกลับออกมาเผชิญหน้ากับกระต่ายผู้ถูกทิ้ง(?)ขนปุกปุยที่ตอนนี้ได้กระดึ๊บมาอยู่หน้าห้องเขาพอดี สะดวกเขาล่ะ...

 

 

 เนื่องจากกระต่ายน้อยไม่คุ้นกับเขาเลยพยายามหนี แต่เพราะความไวของเอก กระต่ายน้อยผู้เร่ร่อนเลยต้องมาอยู่ในห้องของเขาอย่างง่ายดายและจำยอม

 

 

 "อยู่ตรงนี้ก่อน รอฉันกินอะไรเสร็จเดี๋ยวตามหาเจ้าของให้" เอกปล่อยกระต่ายที่เก็บมาไว้บนพื้นห้อง แล้วเดินไปเปิดตู้เย็นหมายจะหยิบเป๊บซี่ที่แช่เหลืออยู่มาดับกระหาย พลางเหลือบไปเห็นผลไม้ที่เขาซื้อมาตุนไว้

 

 

 'กระต่ายกินเงาะมั้ยวะ.. อืม คงกินแหละ เป็นผลไม้นี่' คิดงั้นเลยจัดแจงคว้ามันออกมาด้วย

 

 

 "เอ้าแดกซะ" เขาบริเปลือกของเงาะแล้วยื่นให้

 

 

 กระต่ายตัวนั้นที่กำลังอยู่ในช่วงงงกับสถานที่แปลกๆ เริ่มหันมาสนใจผลไม้ที่เจ้าของห้องยื่นมาให้ มันดมๆอยู่นิดหน่อย แล้วจึงค่อยๆแทะมัน

 

 

 'หอชายมีคนเอากระต่ายมาเลี้ยงด้วยหรอ?' เขามองกระต่ายที่กำลังกินอย่างลืมกลัวเขา

 

 

 เจ้าของกระต่ายตัวนี้ไม่เป็นตุ๊ดก็คงจะหน่อมแน้มน่าดู...

 

 

        "..." เขาละมืออกจากขวดน้ำอัดลม ยื่นมือไปลูบมันเบาๆ ทำให้กระต่ายตัวนั้นตกใจเล็กน้อย แต่มันก็ปล่อยให้เขาลูบหูมันต่อไป

 

 

 "เจ้าของแกคงจะรักแกมากเลยสินะ ถึงได้หอบมาอยู่ด้วยเนี่ย"

 

 

          

 

 

 [ ก๊อก ก๊อก ]

 

 

 "ใครวะ?" เขาหันไปทางประตูห้องซึ่งมีคนมาเคาะ "คร๊าบๆ" เอกจึงลุกไปเปิดประตูห้อง

 

 

 อีกฝ่ายที่อยู่หน้าห้องเขาเป็นผู้ชาย(แหงเสะ นี่หอชายล้วนนะเว้ย)คนหนึ่ง เรือนผมสีชมพูหวานเป็นเอกลักษณ์ที่จัดทรงธรรมชาติดูนุ่มนิ่ม บวกดวงตากลมโตสีเหลืองน้ำตาลฉายแววกังวล ท่าทางลุกลี้ลุกลนแปลกๆ

 

 

 "เอ่อ.. เห็นกระต่ายหลุดมาบ้างมั้ยครับ?" คนคนนั้นเตี้ยกว่าเขาอยู่พอประมาณ เลยพยายามเงยหน้าถามเขาอย่างติดจะกังวลใจไม่น้อยเลยทีเดียว

 

 

 "..." เอกเงียบไปชั่วขณะ 'ไม่ทันไรก็เจอเจ้าของแล้วเว้ย(?)'

 

 

 "อ้อ ใช่ตัวนี่รึเปล่า" คนผมสีน้ำตาลว่า แล้วหันไปมองกระต่ายที่เขาเก็บมาพลางหลบให้อีกฝ่ายชะเง้อดู

 

 

 "น้ำตาล!" เจ้าของกระต่ายชื้นใจขึ้นจนเอกสังเกตได้

 

 

 '...ชื่อสิ้นคิดได้อีก'

 

 

 "พอดีว่าไปเจอมันตรงทางเดิน เลยอุ้มเข้ามาในนี้ก่อนน่ะ" เอกอธิบาย

 

 

 "ขอบคุณมากครับ เอ่อ..."

 

 

 "เชิญเลยๆ" เอกเอี้ยวตัวให้อีกฝ่ายเข้ามาอุ้มกระต่ายของเจ้าตัวออกไป

 

 

 "น้ำตาลมานี่เร็ว มาๆ" คนตัวเล็กช้อนกระต่ายสีน้ำตาลสมชื่อขึ้นมากอดอย่างทะนุถนอม

 

 

 "..." ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาเอกดีใจแทนกระต่ายปุกปุยที่ได้เจอกับเจ้าของ ทั้งยังรู้สึกผิดอยู่นิดๆที่เขาเผลอใช้ความรุนแรงกับสัตว์เลี้ยงคนอื่นไปนิดหน่อย

 

 

 ว่าแต่ทำไมเขาถึงได้รู้สึกคุ้นๆกับผู้ชายตรงหน้านักนะ? เคยเจอกันที่มหาลัยรึเปล่าน้า?? ดูจากเครื่องแบบแล้วก็น่าจะใช่ล่ะมั้ง?

 

 

 "เอ่อ พอดีเมื่อเช้าไม่ได้ขังมันแล้วปล่อยมันไว้ในห้อง สงสัยมันจะออกมาตอนผมเปิดประตู.. ตอนนั้นรีบด้วยเลยไม่ทันสังเกต โชคดีที่คุณเจอมันนะครับ ยังไงก็ต้องขอบคุณจริงๆนะครับ" อีกฝ่ายดูท่าทางซาบซึ้งในบุญคุณของเขาครั้งนี้มาก

 

 

 "เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ยังไงก็อยู่หอเดียวกัน มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว"

 

 

 "อ่า..ครับ จะว่าไปยังไม่ได้แนะนำตัวเลย ผมชื่อ 'เบส' นะครับ ห้องของผมอยู่ถัดจากห้องของคุณ มีปัญหาอะไรผมยินดีช่วยเสมอนะครับ" เจ้าของกระต่ายยิ้มให้แล้วแนะนำตัวเอง "ส่วนนี่ก็น้ำตาลครับ"

 

 

 "เอก..ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก"

 

 

 "เช่นกันครับคุณเอก" เบสอุ้มกระต่ายของเขาแล้วพามันเข้าห้องข้างๆไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 วันต่อมาในตอนเที่ยง เมื่อเอกตื่นแล้วและออกมาจากห้องตั้งเป้าหมายว่าจะออกไปหาชื่ออะไรมาทานเป็นข้าวเช้าควบข้าวกลางวัน ก็พบถุงเซเว่นห้อยไว้กันลูกบิดประตูมีโพสอิทเขียนข้อความว่า 'ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อวานนะครับ :) (ไม่รู้ว่าคุณชอบกินอะไร เลยชื้อมาหลายๆอย่างนะครับ)' ลงชื่อ... 'เบส คนข้างห้อง'

 

 

 "...วันนี้ได้กินฟรีแล้วเห้ย" เขามองดูขนมคละแบบที่อัดรวมกันในถุงซึ่งได้แก่ เถ้าแก่น้อยรสเผ็ด เลย์ออริจินอลถุงใหญ่ ป๊อกกี้รสชอกโกบานาน่า เป๊บซี่กระป๋องสองกระป๋อง และชากูซ่าฮันนี่เลย์ม่อนอีกหนึ่ง...

 

. . . . . . . .

แฮ่.. ฟิคที่เคยเขียนแล้วดองไว้พักหนึ่งค่ะ

ช่วงที่เขียนกระแสเอกเบสบูมมากเลย แต่ไม่อัพ..

ตอนนี้เงียบไปแล้วทำไมถึงอยากอัพ.. นั่นสิทำไมกันน้า? (。_。)

 

 

ที่คิดพล็อตไว้ว่าจะเป็นตอนๆ หลายๆช็อตจิ้นว่าพี่เอกพี่เบสมาเจอกันได้ยังไง ก้อนเมฆมาจากไหน อะไรแบบนี้น่ะค่ะ..

//ฟีลที่อยากได้คือ 'เราอาจจะบังเอิญเฉียดกันไปเฉียดกันมาก่อน แต่พอรู้สึกตัวอีกทีก็ใกล้กันขนาดนี้ซะแล้ว' น่ะค่ะ

ขอฝากฟิคเรื่องนี้(กับตอนอื่นๆที่ไม่รู้จะมีต่ออีกรึเปล่า)ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ วี๊ดวรั๊ย(?) ヾ(❀╹◡╹)ノ゙

 

 


Comment

Comment:

Tweet

Recommend